Gewoon, mijn leven.

28/8/2009 - Herinneringen

Soms zijn er van die momenten dat ik helemaal op kan gaan in herinneringen. En dan draai ik bijvoorbeeld een nummer dat me nog meer laat herinneren. Dan moet ik glimlachen en soms zelfs blozen.
Dan voel ik toch echt wel een vlindertje in mijn buik, hoor.

De kleine dingen. De korte momenten. Zoveel betekenis.

Die keer bijvoorbeeld dat we elkaar weer gingen zien. Omdat we namelijk in elkaars hoofd waren blijven zitten, terwijl dat eigenlijk niet eens de insteek was.
Elkaar weer zien dus.

Vol van zenuwen op mijn fiets en ook zo benieuwd. Zo nieuwsgierig naar je. Ook al ken ik je al zo lang, nu is het anders. Ineens vind ik jou ook anders.

En wat ben ik toch onhandig als ik zenuwachtig ben. Ik denk dat je dat wel zag.
Ik denk namelijk dat jij mij wel ziet.

En die andere keer, dat we samen van jouw huis naar de stad fietsten en ik jouw arm vasthield.
Het zijn de kleine dingen die me zo blij maken.

Of in bed. Dat elkaar kussen verbazingwekkend lekkerder was dan verwacht. Zo lekker dat je alleen maar meer wilt. En meer krijgt.
En dat het haast zo magisch voelde dat ik er heel eventjes van moest huilen.

En toen op dat feestje, dat we dansten en ik je vertelde hoe lekker je rook. Want dat deed je. En hoe je me toen kuste. Ook dat deed je gewoon.

De laatste avond en ik kreeg een briefje van je. Een briefje! En wat vond ik dat lief.
Wat vind ik jou ontzettend lief.

En zonder te kunnen veranderen dat het stopt, ontstaat er misschien vanzelf al afstand.
Het stopte en ik voelde afstand.
De volgende morgen een kus. En we zullen elkaar gaan missen

Dat missen doe ik echt. Meer dan ik had gedacht.
Ik denk veel te graag aan die dagen met jou en ik verlang naar meer. Een gevoel.
Of is het gewoon niet meer dan een mooie herinnering?
Comments (0) :: Reageer! :: Vaste Link

<- Vorige Pagina :: Volgende Pagina ->

Over mij

Gewoon een kleine greep uit alle perikelen in mijn leven!

Vrienden


Eenpunt - Startpagina - Kliniek - Huurwoning